Blog: Czarno na białym

Stało się. Peter Parker nie żyje, a w roli Spider-Mana zastąpi go w połowie latynoski afroamerykanin, Miles Morales. Wszystko to na łamach dostosowywanego do współczesnych czasów Ultimate Spider-Man. Nie do końca kupuję przekonywania o tym, że jest to Spider-Man na miarę XXI wieku, ale ataku agresji u mnie to nie wywołało, a raczej niesmak z powodu takiego taniego triku. Jednak w mediach skupiono się nie na tożsamości nowego bohatera, czy śmierci Parkera, ale właśnie na jego kolorze skóry. A problemem powinno być tylko to, czy Spider-Manem może być w ogóle ktoś poza Peterem Parkerem. Ale to i tak nic, bo na niektórych polskich stronach internetowych można było wyczytać, że Miles Morales jest gejem, chociaż nigdzie oficjalnie taka informacja się nie pojawiła. Może mają jakieś przecieki?

Falę oburzenia (choć już w zdecydowanie mniejszym stopniu) wywołało też obsadzenie Laurence’a Fishburne’a w roli Perry’ego White’a w Man of Steel. Nie wiem czy zagra na tyle dobrze, aby uciszyć to psioczenie, ale warto zwrócić uwagę na co innego – zmiana dotknęła drugoplanowej postaci, pewnie nie mającej większego znaczenia. Gdyby tak ktoś postanowił zrobić czarnego Supermana to dopiero byłby jazgot. Albo Beynoce jako Lois Lane (a przecież była ona blisko tej roli w niedoszłym filmie McG)!

To nie pierwszy tego typu przypadek – ostatnio głośno było o Idrisie Elbie w roli Heimdalla, a dobrych kilka lat temu fani narzekali na czarnego Kingpina, w którego wcielił się Michael Clarke Duncan. I obydwu aktorom trudno coś zarzucić – pierwszy pokazał się w Thorze z naprawdę dobrej strony, a Kingpin był wybijającą się postacią w marnym Daredevilu. To nie są tak legendarne postacie jak Spider-Man, w związku z czym poruszenie w mediach było mniejsze, ale jednak – zewsząd dochodziły głosy o poprawności politycznej.

A przecież na taki stan wpływają głównie dwie rzeczy – pieniądze i wizja. Kiedy w serii Ultimate Marvela debiutował czarny Nick Fury też wiele osób protestowało. Ale gdy w filmie zagrał go Samuel L. Jackson już nie było takich utyskiwań, bo “w komiksach też taki był”. Dlaczego więc reżyserzy w porównaniu do autorów komiksów nie mogą zmieniać postaciom koloru skóry? Dzisiaj większość filmów komiksowych rozgrywa się w czasach współczesnych i próbuje być wiarygodnym.

W serialu animowanym The Spectacular Spider-Man kilka drugoplanowych postaci doznało zmiany rasowej w porównaniu do oryginału, ale tłumaczenie producenta Grega Weismana wyjaśnia przy okazji zmiany w filmach typu Man of Steel – dzisiejszy Nowy Jork to mieszanka wielu ras i kultur, podczas gdy Spider-Man debiutował w latach 60-tych, w zupełnie innych czasach. Zmiany etniczne podyktowane były więc funkcją uwspółcześnienia serialu.

I tak, pieniądze – Hollywood to biznes. Tak jak Marvel chce zarobić na rozgłosie i być może nowych czytelnikach Ultimate Spider-Man, tak producenci w Hollywood zdają sobie sprawę, że trzeba dotrzeć do jak największego grona odbiorców choćby poprzez znanych aktorów. Można też obstawiać, że coraz częściej do głosu w hollywoodzkich produkcjach dochodzić będą Azjaci, bo z krajów ich pochodzenia amerykańskie megaprodukcje zyskują coraz więcej pieniędzy. Więc kolejny filmowy Spider-Man niekoniecznie musi być Afroamerykaninem – równie dobrze może być Azjatą.