The Avengers: Earth’s Mightiest Heroes, Sezon 1

Tytuł: The Avengers: Earth’s Mightiest Heroes, Sezon 1
Produkcja: USA, 2010-11 r.
Ilość epizodów: 26
W głównych rolach: Eric Loomis, Brian Bloom, Rick D. Wasserman

Pilotażowe epizody utarły drogę jaką wybrali twórcy kreskówki The Avengers: Earth’s Mightiest Heroes – zrobić serial nie tylko dla młodych chłopców, ale również dla fanów Marvela. Cała reszta już tak zadowolona z tej produkcji nie będzie, ale o tym już za chwilę.

Drużyna Avengers zawsze była tworzona w obliczu wielkiego niebezpieczeństwa. Tak było w komiksach ze świata 616 i Ultimate, tak też zapewne będzie w filmie Jossa Whedona. Nie inaczej było więc w The Avengers: Earth’s Mightiest Heroes – superbohaterowie tacy jak Iron Man, Thor, Wasp, Ant-Man i Hulk łączą siły, gdy dochodzi do ucieczki z więzień najpotężniejszych superzłoczyńców. Wobec tego bohaterowie postanawiają stworzyć zespół i razem złapać uciekinierów. To nie wszystko – dodatkowe zagrożenia zaczynają nadchodzić z Asgardu i kosmosu.

Konstrukcja pierwszego sezonu okazał się dziwaczna – pilotażowe epizody nie były pierwszymi odcinkami z chronologicznego punktu widzenia. Zaraz po nich nastąpiła emisja pięciu odcinków, składających się z mini-epizodów, których akcja rozgrywa się przed wydarzeniami z Breakout. Z marketingowego punktu widzenia jest to zwycięstwo Marvela i Disney XD, bo była to o wiele bardziej efektowna historia od tych znanych z mini-epizodów, ale cała sytuacja mogła wywołać lekki niesmak.

Fabuła kolejnych odcinków koncentruje się przede wszystkim na walkach. Relacje pomiędzy poszczególnymi bohaterami dotyczą właściwie tylko tych spraw odnoszących się do starć z villainami. To typowa kreskówka dla młodych chłopaków, gdzie dobrzy naparzają się ze złymi. Więcej czasu powinno się poświęcić na życie prywatne bohaterów i ich motywacje. Nie mamy tutaj praktycznie żadnych dylematów, a fabuła prowadzona jest w sposób przewidywalny. Brakuje także nutki dramatyzmu – co i rusz dzieją się straszne rzeczy jak przemiana ludzi w potwory czy inwazja obcych, ale skutki tych wydarzeń zwykle są znikome. Scenarzyści zawiedli również z dialogami – są one sztampowe i zalatujące banalnym humorem.

Zdecydowanie na plus serialu należy zaliczyć rozwijanie kilku wątków w trakcie trwania całego sezonu (Loki, Kang, Hydra, Ultron, Masters of Evil) – w większości wypadków uniknięto sytuacji, kiedy następujące wydarzenia są efektem widzimisie twórców, tylko zwykle mamy w miarę logiczny proces przyczynowo-skutkowy. W moim przekonaniu najlepiej wypadły odcinki poświęcone S.H.I.E.L.D. i Hydrze. Wydały mi się bardziej frapujące od pozostałych z całą taką szpiegowsko-terrorystyczną otoczką. Warto też zwrócić uwagę na dwuczęściowe Gamma World – momentami fajny “dziecięcy” horror, przypominający mi Dead Space.

Początkowy skład Avengers to Iron Man jako lider, a także Ant-Man, Hulk, Wasp i Thor. Później dochodzą do nich także Kapitan Ameryka, Hawkeye i Black Panther. Siłą zespołu jest jego różnorodność, nawet pomimo tarć pomiędzy poszczególnymi bohaterami. Zwłaszcza uwidocznione zostały konfrontacje Hulka z Thorem i Iron Mana z Kapitanem Ameryką. Pochwalić twórców należy za to, że każdy z bohaterów jest wyjątkowy, a wkurzać momentami może tylko Wasp, choć zwykle ona zapewnia komediowe aspekty serialu.

Mój faworyt to oczywiście Hawkeye, dla którego niczym niezwykłym nie jest działanie w pojedynkę, ale i kooperacja wychodzi mu całkiem nieźle. W jego przypadku problemem może być przez większość odcinków niekończąca się ilość strzał, ale jego urok pozwala nam o tym zapomnieć. Iron Man jako lider to nie do końca udany pomysł, w końcu to postać trochę podobna do swojego filmowego odpowiednika – odpowiedzialność nie zawsze znajduje się u niego na pierwszym miejscu. Co innego Cap, ciągle działający na rzecz innych. Wszyscy jednak pozytywnie wywiązują się ze swoich ról i to jest najważniejsze.

Samych postaci jest dużo, dużo więcej, o czym zresztą wspominałem już przy recenzji pilota. I to nie tylko tych związanych z Avengers jak choćby Black Widow – gościnnie pojawia się na przykład Fantastyczna Czwórka. Całkiem sprytnie wykorzystano kilku mniej znanych złoczyńców jak choćby Grim Reaper. Żeby było mało to większość wydarzeń z serialu jest inspirowanych historiami z komiksów. Kilka przykładów – ucieczka z więzienia jako powód do zmontowania zespołu może kojarzyć się z początkiem New Avengers; oryginalnie Avengers zebrani zostali, kiedy Loki przejął kontrolę nad Hulkiem, a tutaj to Enchantress zabawia się z jego umysłem. W każdym odcinku fani dojrzą mnóstwo znajomych elementów.

Jeśli chodzi o techniczne aspekty serialu to jest średnio – design bohaterów jest poprawny (choć zdarzają się mniejsze lub większe wpadki – patrz włosy Wasp), starcia efektowne jeśli tylko nie trwają zbyt długo, a dobór i spektrum lokacji może imponować (Asgard, Cube, Wakanda, Avengers Mansion, tajna baza Hydry czy statek Kanga). Nieźle sprawdza się też udźwiękowienie – główni bohaterowie brzmią jak należy z Ericiem Loomisem (Tony Stark) lekko imitującym Roberta Downeya Jr. na czele. Nie jestem przekonany co do muzyki – w serialu sprawdza się nieźle, podczas walk mamy dynamiczniejsze bity, a gdy trzeba jest bardziej sentymentalna. Ale po obejrzeniu odcinka wypada ona z pamięci.

Moja ocena nie zmienia się od czasu recenzji dwóch pierwszych epizodów – jest to przeciętny serial, miewając wzloty i upadki, ale fani komiksów Marvela odnajdą w nim swoich ulubionych bohaterów, często w doskonale im znanych sytuacjach. Obawiam się tylko, że osoby dla których Wonder Man nic nie znaczy raczej nie wciągną się w tę kreskówkę. Ale na dzień dzisiejszy ocena jest jaka jest i czekamy na drugi sezon, a w nim więcej zagrożeń z kosmosu.

Rządkowski Marcin